Wat worden we tegenwoordig weer dood gegooid met een hoop bende op de televisie. Wat is er gebeurd met de vastigheid die je vroeger had op de beeldbuis. Dat er altijd een goeie film op de zaterdagavond was. Dat de zondag bekend stond als je-kan-maar-beter-de-tv-uit-laten-dag omdat er toch niets te zien was. Doordeweeks zat je tijdens of na het eten vast op de bank met de beste SitComs. Maar die vastigheid verdween net zo snel als sneeuw voor de zon. Ineens zat je voor de 4398^ste keer te kijken hoe Mr Sheffield zijn liefdesverklaring voor Fran Fine intrekt. Je kan niet meer ontsnappen aan Wie is de Top of the Master Chef, en John Williams verteld je bijna 4 keer in de week dat hij je kan helpen met je man, je vrouw, je buren, je poes, je uit de hand gelopen verzameling of natuurlijk je hobby. Waar is de variatie gebleven op de televisie? De nieuwe programma’s, de klappers, de uitdagingen…

Nederland bruist van het talent. Kijk maar naar Idols, X-factor, Holland got Talent, So You Think You Can Dance, Popstars, Beste Idee van Nederland, The Voice of Holland, en ik vergeet er vast nog een stuk of 12 andere. Waarom komt er geen talentenshow voor programmamakers? Een soort So You Think You Have The Best Television Programme Idea of Holland. En zoals het tegenwoordig gaat kun je dat heel gemakkelijk afkorten naar SYTYHTBTPIOH. Je kan dan met je programma auditie doen voor een jury die niet zelf grappig, knap of talentvol wil zijn. Geen valse zusters, diva’s of B-artiesten. Gewoon mensen uit het vak die wat bereikt hebben. Een Reinout Oerlemans, een John de Mol.

Maar waarom zou je nieuwe programma’s proberen te ontwikkelen zonder dat je zeker weet dat het kijkcijfers scoort? Zo werkt het niet alleen op de commerciële televisie. Naast TV-lab geilen ze ook bij de publieke omroepen gigantisch op de kijkcijfers. En die onzekerheid zorgt er misschien wel voor dat we voorlopig niet af zijn van de kook-, talenten- en probleemprogramma’s.

Eens per jaar wordt er aandacht geschonken aan de mensen die voor de camera’s staan en hun eigen programma’s. Een beloning voor wat wij zien, een beloning voor onze ogen. Op vrijdag 21 oktober wordt namelijk weer de Gouden Televizierring, Zilveren Sterren, Gouden Stuivers en Talent Award uitgereikt aan het beste programma, televisieman en –vrouw, kinderprogramma en aanstormend talent. Nu is het moment om te stemmen welke programma’s en mensen er genomineerd gaan worden. Want nu kun je zelfs stemmen op de meest kansloze programma’s. Ik noem geen namen, maar het begint met een O en speelt zich af in Griekenland. Als blijkt dat het meest kansloze programma van de Nederlandse televisie genomineerd is voor Beste programma, dan weet ik het zeker. Er moet snel een SYTYHTBTPIOH komen.

Dan kijk in ondertussen wel één van de 150 DVD’s die ik thuis heb liggen. Het is dan ook wel een herhaling, maar dan kan ik tenminste zelf kiezen wat ik kijk.

Bijna twee jaar geleden was ik weer in de gelegenheid om een nieuwe mobiele telefoon aan te schaffen in verband met verlenging van mijn abonnement. Een super deluxe nieuw apparaatje met eindeloze mogelijkheden. Niets was er beter dan de schitterende iPhone van Apple. Oneindige lijsten met zinloze apps en games. Een schitterend design met een ultra handige touchscreen. De telefoon die je moest hebben! Het had alleen een heel klein pieterpeuterig nadeel. Hij was alleen verkrijgbaar bij T-Mobile. En ik zat daar niet. Mijn abonnement liep af bij Vodafone…

Nu hoor ik iedereen denken, als je abonnement toch afloopt, waarom stap je niet over naar de hoofdletter t mobiel en neem je de in de hemel geprezen iPhone? Dat had twee redenen: ik heb al eerder bij de grote t gezeten, en dat beviel alles behalve goed. En ik wilde graag een telefoon die functioneel was. Ja hij had schitterende opties en een adembenemende functielijst, maar ik wilde ook graag bereikbaar zijn voor iedereen. Dus wat deed ik, ik koos een schitterende mobiel uit bij Vodafone, waar ik ook dit tevreden mee zou zijn. Ik koos de Samsung Jet. Het Misteryland pakket wel te verstaan. En dat terwijl Misteryland toen al 4 weken geleden was. Hij werd dus ook eerst niet geleverd omdat de pakketten niet meer bestonden. En daar, juist daar begon de ellende van twee jaar Samsung Jet.

Ken je de gezegde: Geef hem van jetje? Nou dit mobieltje wil je aan niemand geven. Deze ellende wens je niemand toe. Hij is log, zwaar en groot. Hij werkt alleen als je er kolen in schept. Hij heeft een selectief touchscreen. Dat betekend dat het touchscreen het doet wanneer hij zelf wilt. Nogal irritant als je simpele dingen wilt doen zoals bijvoorbeeld door een telefoonlijst bladeren. Als er gebeld word laat hij dat te laat merken, als hij het al laat merken. Er zit software in waarvan je zou zweren dat het de voorloper van Windows 3.11 zou zijn. Het is werkelijk waar het domste apparaat wat er beschikbaar is binnen de mobiele telefonie branche. En dat voor een “smartphone”. Nee ik geloof niet dat ik erg blij was met mijn mobiel.

Had het geen apps? Jazeker! De altijd betrouwbare Telegraaf had de hand weten te leggen op een standaard app die je kon downloaden en gebruiken vanuit een soort derde rangs beta versie van een AppStore, ontworpen door een 4 jarige denk ik. Hij was traag en onoverzichtelijk. Dus als je heel veel geduld had en goed ging zoeken, kwam je het nieuws tegen. Wat ze zelf bedacht hadden, dus was het al niet de moeite waard. Helaas konden apps zoals Twitter en facebook niet gedownload worden. Zelfs Hyves niet, wat toen nog heel populair was. Nee, de Samsung Jet kon je met weinig moeite vergelijken met een Windows Phone, maar dan zonder Ctrl, Alt en Delete knoppen. Nee, Samsung Jet was niet mijn ding.

En dan duren twee jaar heel lang. Om je heen schieten de iPhones en Blackberry ‘s om je oren alsof het kogels van de snelwegschutter waren. En ik zat hiermee opgescheept. “zullen we WhatsAppen?”. Ik had er nog nooit van gehoord. Pingen was naar mijn mening een ander woord voor bellen, of beltonen. Ik wist het zeker, ik ga de komende twee jaar vreselijk achter lopen met de rages.

En nu? Zit ik nog steeds met me Samsung Jet. Vol met krassen en deuken kan je zien dat ik er nog iets van probeerde te maken. Niets hielp en ik gaf het op. Over 2,5 maand mag ik me nieuwe telefoon uitzoeken. Laat nou net de iPhone5 uitkomen! Het kan geen toeval zijn. Ik probeer in ieder geval slimmer te zijn voordat ik een nieuwe smartphone neem.

Dan kan ik ook eindelijk mee met deze wereld vol technology.

Cheers!
Marcel

Creativiteit kent geen klok.
Het slaapt niet. Echte creatieve mensen zijn 24 uur per dag bezig met hun vak, hobby, passie. Of uiteraard een combinatie van die drie. Het is de kunst om buiten werktijden je hoofd leeg te maken en niet je creativiteit op nog hogere punten proberen te brengen. Maar is dat wel mogelijk. Is dat reëel voor iemand zoals ik.

Creativiteit kent geen halt.
Onderweg voeden de reclameborden mijn hoofd. Ik analyseer elke advertentie die mijn ogen passeren. Geen enkel logo kan ik gewoon observeren. Ik roep wel eens: vanaf het moment dat ik met mijn grafische carrière begon, heb ik mijn brein verkocht. Ik vraag me wel eens af of een topchef wel eens rustig uit eten kan, of een autocoureur normaal op de snelweg kan rijden. Is het mogelijk dat wanneer je zoveel passie en energie in je werk stopt, je nog wel rust in je hoofd kan krijgen?

Creativiteit kent geen grens.
En dus ook voor mij niet. Altijd ben ik op zoek naar manieren en middelen om mijzelf te verbeteren, mijn creativiteit te verbreden en mijn ambities te vervullen. Ook ik heb ambities. Ik ben nu 4,5 jaar fulltime grafisch vormgever en mijn spreekwoordelijke creatieve emmer is nog lang niet leeg. Maar misschien is er iets wat ik ook kan, of wil leren. Hoe hoog leg ik die lat waar iedereen het over heeft. Wat vind ik nog meer leuk om te doen? Mijn ambities liggen in de muziek en film.

Creativiteit bevat ambities.
Elk jaar is er een bepaald scoutingevenement waar ik de trailer voor mag maken. Een project waar ik het hele jaar naar uit kijk en heel veel plezier in beleef. En er is gelukkig een enorme groei zichtbaar in de resultaten. Als ik de eerste trailer en de laatst gemaakte trailer vergelijk zit er een wereld van verschil tussen. De juiste beelden, muziek, composities, voice-over. Alles moet op z’n plek vallen om een perfect stukje film neer te zetten.

Creativiteit en realiteit.
Ik zal nooit regisseur worden, of iets met echte film  gaan doen, maar om mijn creatieve passie en ambitie te voeden, blijf ik altijd op zoek naar uitdagingen. En misschien als ik het monteren van trailers perfect beheers, komt er wel weer een andere ambitie op mijn pad.

Creativiteit slaapt niet en ligt altijd op de loer. Watch out!